Tags

, , ,

Onlangs viel mijn nieuwe pas voor 2008 in de bus. Ook volgend jaar mag ik weer de hulp inroepen van de wegenwacht, mocht ik ergens mijn auto niet meer aan de praat krijgen. Ik dacht even terug aan vorig jaar, toen het verkrijgen van dit pasje iets zwaarder was.

Ik had net de acceptgiro ontvangen voor een jaarbijdrage, maar nog niet betaald. Een maand later ging ik namelijk samenwonen, dus het adres klopte dan niet meer. Voor mijn werk mag ik wel eens een winkel van de ANWB binnenlopen, dus besloot ik om de adreswijziging persoonlijk door te geven.

De stagiaire van mijn school stond achter de kassa met een behoorlijke rij druk te zijn, dus besloot ik haar niet lastig te vallen. Een voormalige leerlinge herkende me wel meteen en verwees me naar haar collega.‘Zij heeft de cursus van ons nieuwe computersysteem al gedaan’, was de logische uitleg. Zelf was ze bezig een andere stagiaire in te werken. Leuk om haar hier te zien. Op school was ze op zijn zachtst gezegd niet een modelleerling. Maar omdat het op haar stage zo goed ging, kreeg ze de kans bij de ANWB te blijven en daarnaast de laatste vakken te halen. Nu is ze dus op haar plek.

De collega komt en hoort mijn verhaal aan. Ze leest mijn oude pasje, zoekt me in het systeem en verandert het adres. Ik vraag haar naar het ‘partner-lidmaatschap’ of iets dergelijks. Ik ga samenwonen, dan scheelt het in ieder geval een Kampioen per maand, misschien is dat goedkoper.

Dit blijkt zo te zijn. Ze moet alleen even mijn lidmaatschapstatus veranderen. Dit blijkt niet zo eenvoudig te zijn. De gegevens van mijn vriendin worden gevonden. Mijn gegevens zijn ondertussen weer terug op mijn oude adres. Het koppelen van deze twee leden blijkt in de computer een stuk zwaarder te zijn dan de koppeling van onze huishoudens. Ze probeert het vanaf mijn gegevens. Ze probeert het vanaf haar gegevens. Ze probeert het door een nieuw gezamenlijk lidmaatschap aan te maken. Niets lukt. De hulpfunctie biedt ook geen uitkomst. De stagiaire aan de kassa heeft me ondertussen zien staan en kijkt vragend onze kant op. Ik zie haar denken: ‘Hebben ze het over mij? Wat is er zo moeilijk dat mijn collega zuchtend op dat toetsenbord rammelt?’

De collega vraagt nog een keer na, belt een collega van een ander filiaal die dezelfde cursus heeft gedaan, maar het lukt niet. Ik vraag haar of ik misschien beter niet kan gaan samenwonen, maar ik krijg haar zegen wel. Ze geeft het op. “Ik zoek het uit en stuur de gegevens wel op”, concludeert ze. Ik krijg nog een mailadres mee voor het geval dat.

Twee weken later kreeg ik het nieuwe pasje thuisgestuurd. De nieuwe acceptgiro ontbrak. 2007 heb ik dus onbetaald maar verzekerd rondgereden. Ik ben benieuwd waar de rekening dit jaar heengaat.

(December 2007, Wegenwacht.nl)

Advertenties