Tags

, , , , ,

Goal, Oktober 2003

Een mooi beeld na de eerste thuiswedstrijd. Ik denk dat het vele supporters niet eens is opgevallen. Anderen zullen het wel gezien hebben, maar zich niet gerealiseerd hebben wat er gebeurde. We hadden met 5-0 de eerste wedstrijd gewonnen, de wereld zag er ineens weer een stuk mooier uit na het teleurstellende einde van het afgelopen seizoen. Op een cruciaal moment stopte Rik een penalty, waardoor B.W.O., zijn oude club, niet terug in de wedstrijd kwam, waardoor we rustig verder konden counteren. Na het eindsignaal loopt de reservekeeper van die dag naar de keeper en feliciteert hem met zijn prestatie. Een prachtig gebaar, tenslotte was diezelfde reservekeeper de laatste anderhalfjaar zelf de keeper van het eerste van ons clubje. Hij loopt daar niet om in beeld te komen, zoals sommige reservespelers op het hoogste niveau zo goed kunnen. Tenminste als er een camera in de buurt is. Nee, Marcel ging gewoon naar Rik, omdat hij blij was voor de jonge nieuwe eerste doelman.

Een paar jaar geleden wist G.F.C. eigenlijk niet zo goed wat het met Marcel aanmoest. Hij was vanuit de jeugd overgekomen, had wat blessures overwonnen en de eerste drie prestatie elftallen hadden alle drie al een keeper. Zijn aanleg voor overgewicht hielp hem op dat moment niet. Hij trainde wel, verloor wat gewicht, deed een cursus om keepertrainer te worden, pakte een wedstrijdje mee in het vierde en moest ineens aan de bak toen Rene Zwierink zwaar geblesseerd raakte. Hij werd keeper van het tweede. En zoals zo vaak blijkt, als je eenmaal een tijdje in het tweede zit, dan zit je in de buurt van het eerste. Je zit geregeld op de bank en moet zelfs wel eens invallen. Je krijgt een kans aan het begin van het seizoen, ook al weet je dat de trainer eigenlijk al voor de ander heeft gekozen. En je keept je wedstrijden in het tweede. Je bent tweede keeper van de club.

En toen was er het seizoen 2001-2002. Patrick van de Berg was de keeper van het eerste, maar Marcel stond klaar. Patrick was er door de week wel eens niet, dus keepte Marcel de oefenpartijtjes. En dat deed hij niet slecht. En het onvermijdelijke gebeurde. Patrick raakte geblesseerd, Marcel moest keepen in het eerste. Bij de nuttige overwinning in en op Enter was hij een van de uitblinkers zelfs. We hielden voor het eerst dat seizoen de nul, mede dankzij Marcel. Glunderend liep hij het veld af. Iedereen verwachtte dat Patrick een paar weken later weer terug zou keren in het eerste. Marcel is de eerste om toe te geven dat Patrick meer talent heeft, meer voetbalcapaciteiten om mee te spelen, kortom een betere allround keeper was dan Marcel zelf. Maar Patrick maakte foutjes in wedstrijden die er toe deden (Luctor, Hector), dat heeft ons punten gekost. Marcel was de mindere keeper, maar keepte naar vermogen. Dus toen Patrick weer fit was, maakte Thom Hilderink de moeilijke keus en liet Marcel staan. Waarschijnlijk tot de winterstop, dachten velen, maar het lot beschikte anders. Patrick brak zijn been in een wedstrijd van het tweede, zijn seizoen was voorbij. Marcel was tot het eind van het seizoen de onbetwiste eerste keus. Dus de volgorde is eerst basisplaats, daarna pas deblessure van Patrick, niet andersom zoals vaak beweerd werd.

`Men` was niet optimistisch. Met zo´n keeper word je geen kampioen, klonk het regelmatig op het veld. Maar Marcel deed wat hij moest doen. Presteerde naar vermogen, sleepte het team er door heen tegen MVV en maakte weinig fouten. Het resultaat is bekend. We werden kampioen met Marcel in de goal. Sinds de tweede wereldoorlog was het maar twee keepers gelukt om keeper te zijn van een kampioensteam. Vele betere keepers gingen Marcel voor het in het eerste, maar hij, die een paar jaar voordien nog niet wist in welk elftal hij terecht zou komen, was kampioen met het eerste.

Het afgelopen seizoen werd voor menigeen een teleurstelling. Marcel deelde in de malaise, maakte fouten, zoals zo vele spelers ze ook maakten. Maar een fout van een keeper is meteen een doelpunt en vaak ook nog beslissend. Hij moet de druk hebben gevoeld. En de druk maakte zijn spel niet beter. Maar om nu de schuld van de degradatie bij hem te liggen is onterecht. Marcel speelde in het eerste omdat hij de beste keeper was. Dit seizoen is de situatie anders. De trainer kiest voor Rik, ook een keeper die het probleem overgewicht niet vreemd is. Maar Rik is nog jong, heeft een goede traptechniek en is dus de logische keus. Marcel accepteert. Keert terug in de luwte van het tweede elftal, waar de druk een stuk minder is. Maar, zoals ik hem in Bornerbroek al vertelde, het kampioenschap neemt niemand hem meer af. Wie 5 jaar geleden zou beweren dat G.F.C. kampioen zou worden met Marcel als keeper, was op zijn minst vreemd aangekeken. Maar op de foto in de kantine ziet iedereen het bewijs. Marcel, bedankt voor de ruim anderhalf jaar dat je het doel verdedigde op zondagmiddag. Ik vermoed dat we je in de toekomst nog weleens weer nodig zullen hebben. Laat je niet gek maken en doe gewoon wat je nu ´s ochtends doet. Keepen naar je mogelijkheden.

Advertenties