Tags

, , ,

 

Washington Post

Ik moet een jaar of negen zijn geweest, toen ik samen met mijn kleine zusje tijdens een vakantie letterlijk tussen de schuifdeuren optrad. Een avondvullend programma, net als op de televisie, dus ook zat er een stukje nieuws in. In het journaal ging het over de Amerikaanse verkiezingen. Ik liet de underdog (de mij geheel onbekende Reagan) winnen van de favoriet, de zittende president Carter. Mijn ouders waren verbaasd dat ik überhaupt deze namen kende. Voor mij was het logisch, in het journaal en in de kranten werd je er mee doodgegooid.

Nu, bijna dertig jaar later, denk ik dat het destijds eigenlijk wel meeviel met de media overkill. Morgenvroeg, om vijf uur ’s ochtends is er een extra uitzending van Nova. Het achtergrondprogramma staat geheel in het teken van de voorverkiezingen binnen de twee partijen in sommige staten. Ik kan het mis hebben, maar is dit nu echt zo belangrijk?

Ik heb al eens een (waarschijnlijk onjuist) rekensommetjevoor de klas verteld over het aantal stemmen voor de huidige president. 250 miljoen Amerikanen, daarvan 200 miljoen stemgerechtigd, de helft daar weer van geregistreerd, daar de helft van komt niet opdagen en daar weer de helft van stemde voor Bush. Een slordige 25 miljoen stemmen. Op WikiPedia lees ik dat ik er niet eens zo ver naast zit. Het zijn er 62 miljoen.

Keer op keer als ik die Amerikaanse poppenkast zie, ben ik blij dat ik in Nederland woon. Waar politieke partijen bestaan, in plaats van de keuze uit rechts en conservatief rechts. Waar dankzij ons kiesstelsel vele partijen de kamer halen. Waar een partij als de SP zich rustig kan ontwikkelen tot een politieke macht. Waar partijen als het AOV en de LPF even populair zijn, maar ook weer zo verdwijnen. Waar een regering altijd een compromis is, zoals politiek in mijn ogen hoort te zijn.

De V.S. zijn volgens mij allang geen democratie meer. Misschien zijn ze het wel nooit geweest. Wie veel geld besteedt, kan ver komen als politicus. Of je nu dement bent (Reagan), onderontwikkeld (Bush) of een schuinsmarcheerder (Clinton), het hindert niet. Waar je eerst je partijgenoten keihard moet aanvallen om boven te komen drijven, waarna je je achterban weer moet terugwinnen in de strijd tegen de andere partij. Waar de werkelijke macht zit bij grote multinationals, geheime diensten en een geldverslindende wapenindustrie.

En aan die toneelspelletjes besteden ook onze media onevenredig veel aandacht. Ik laat mijn portie even voorbijgaan. Zeven jaar geleden was ik erg geschokt dat iemand als GWB gekozen kon worden. Ondertussen ben ik pragmatist genoeg om te weten dat het eigenlijk nauwelijks uitmaakt wie men in het Witte Huis plant, ons leven gaat gewoon door.

Nu alleen de rest van het land nog overtuigen dat we eigenlijk weinig te maken hebben met de VS. Dat die schuld uit de Tweede wereldoorlog nu wel is afbetaald. Dat we niet per se in de NAVO hoeven te blijven en dat we niet elke scheet van Romney, elke traan van Billary, elke prominente zwarte supporter van Obama (zijn broer Oboema nog gezien bij DWDD?) of elke oorlogsveteraan die McCain aanmoedigt in beeld hoeven te brengen.

Mijn wekker gaat niet om 5 uur morgenvroeg. Die van u wel?

Advertenties