Tags

, , , , ,

Goal, Januari 2003

Het voordeel van verhuizen is dat er ineens weer een hoop dingen opduiken die je jaren niet hebt gezien. Tussentijden van schaatskampioenschappen in de tachtiger jaren, kranten van de dag na een belangrijke overwinning van Ajax, kinderboeken die ik toch nog wel een keer wilde lezen, de voetbal international met daarin een ingezonden brief van mijzelf en een oud programmaboekje van het Amsterdam 707 toernooi.

We waren naar het oude Olympische stadion geweest om een van de eerste Amsterdam toernooien te bezoeken. De deelnemers waren naast Ajax, AZ, toen nog een topclub, Tottenham Hotspur en FC Köln. Het leverde een avondje voetbalplezier op, de constatering dat de Duitsers het nog niet helemaal afgeleerd hadden (de spelersbus van FC Köln stond geparkeerd bij vak SS), de ontdekking dat niet alle Denen kleine behendige kereltjes zijn: Jan Mölby, een aantal handtekeningen in mijn programmaboekje en tenslotte ook nog een parkeerbon.

Halverwege de eerste wedstrijd kwamen vlak bij ons de spelers van Tottenham zitten. Omdat de wedstrijd tussen AZ en Köln toch vrij saai was, had ik de kans om het hele elftal van de Hotspurs om een handtekening te vragen. Het programmaboekje was nog vrij simpel; 4 elftalfoto’s in een uitvouwboekje met wat tekst erbij. Gewoon voor een gulden. Wie de pen bij zich had, kan ik me niet herinneren, wel dat ik mijn brugklas Engels moest aanspreken om de speler die aan het gangpad zat te overtuigen dat het hele elftal wel even kon tekenen op de elftalfoto. Hij kon het mooi voor me doorgeven. Helaas ging het mis. Al snel begaf de pen het en na twee spelers werd het boekje weer aan me teruggegeven. De reservekeeper (Parkes) en een onbekende aanvaller (Galvin) hadden hun plicht gedaan, verderop zaten Ray Clemence en Glen Hoddle, maar hun handtekening zou ik moeten missen.

Mijn carrière als handtekeningenjager is toch al nooit een gelukkige geweest. Een jaar of 5 daarvoor had Jan Relker me meegenomen naar het ATC veld in Hengelo waar Ajax die dag trainde. Op het laatste moment greep ik nog een schoolschriftje mee om handtekeningen te vragen na de training. Mijn ellebogen waren niet echt getraind, dus ik stond vaak langer dan de rest in de rij bij een speler. Deze handtekeningen zijn bij een vorige verhuizing al gesneuveld, maar zover  ik me kanherinneren heb ik toch Ling, Tahamata en Arnesen in mijn schriftje laten tekenen. Ook de trainer stond er bij. Terwijl de spelers al onder de douche stonden, keerde ik trots terug naar de ingang, waar Jan me er op wees dat ook de assistent trainer nog moest tekenen. Dus met het schrift in de aanslag keerde ik terug in de massa rondom de trainers die nu alle jochies uit Hengelo en omgeving om zich heen hadden. Toen ik eindelijk aan de beurt was, keek de trainer even meewarig naar beneden en zei: “Hier heb ik al getekend, wil je een tweede handtekening?” Ik schudde het hoofd, durfde niets te zeggenen liep weer weg. Had ik toch Beenhakker niet herkend als de trainer die ik al had. Ik schaamde me en sloot niet meer aan bij Cor Blom.

Na deze twee fiasco’s heb ik het opgegeven om nog handtekeningen te vragen aan voetballers. Jaren later liet ik een enkele keer een schrijver of zanger zijn boek of CD signeren. Vond ik ook een stuk toepasselijker. Een kunstenaar die zijn eigen product signeert. Staat ook een stuk mooier, zo’n handtekening voorin een boek. Het werk van een voetballer laat zich niet signeren, eventueel kan een uitzondering gemaakt worden voor een shirt of ander kledingstuk, ten behoeve van verkoop voor het goede doel of zo.

Veel weer later werd mijn relatie met de handtekening ineens in glorie hersteld. Na de promotie in 1999 bracht ik een boekje uit (nog steeds verkrijgbaar overigens, 5 euro is toch niet echt duur?) en verkocht deze onder geïnteresseerden. Er waren zoveel mensen bij de wedstrijd in de Hoeve geweest, optimistisch dacht ik hele stapels zo te kunnen verkopen. Maar geen moment had ik gedacht aan een handtekening. Groot was dan ook mijn verbazing toen Gerjo me vroeg het boekje te signeren. Ik moet hem aan hebben gekeken met een argwanende blik, alsof hij mij voor gek wilde zetten. Maar ik kreeg een pen in mijn hand gedrukt en signeerde mijn boekje. Nog een paar handtekeningen zette ik die avond. Samen met de positieve reacties die ik kreeg na lezing was die reactie van Gerjo een waardevolle. Zo waardevol dat het financiële debacle van deze onderneming (ik schrijf beter dan ik verkoop) al lang vergeten is.

Advertenties