Tags

, , , ,

Goal, Oktober 2001

Twee jaar schorsing stond ze te wachten. De spelers hielden vol. Ze hadden recht op 2000 dollar, omdat ze zich hadden gekwalificeerd voorhet kwalificatietoernooi in Mexico. Ze staakten. De bond betaalde uiteindelijk het bedrag. Voor een Nederlandse voetballer misschien een klein bedrag, maar voor een voetballer uit Honduras meerdere maandsalarissen. Maar het toernooi zelf konden ze wel vergeten. Op de ochtend van de eerste wedstrijd arriveerden ze pas in Mexico en verloren een paar uur later van de VS. Tegen Canada zorgden ze echter voor een verrassing, dus de laatste groepswedstrijd tegen het thuisland werd ineens belangrijk. Na de verlenging stond het nog steeds 0-0 en ze namen de penalty’s beter dan de Mexicanen. In de finale versloegen ze toende VS ook maar even. Ze mochten meedoen aan de Olympische spelen.

En daar deden ze het goed. Een gelijkspel in de openingswedstrijd tegen de regerende kampioen Nigeria in een prachtige wedstrijd was goed voor hun imago. Italië was nog te sterk, maar gastland Australië werd aan de zegekar gebonden. Slechts een ongunstige uitslag tussen Italië en Nigeria hield ze uit de volgende ronde. Maar het lelijke eendje vanhet kwalificatietoernooi in Mexico, bleek ondertussen een geduchte tegenstander. Met leuk avontuurlijk voetbal werden de echte liefhebbers op hun wenken bediend.

Colombia was niet het meest aantrekkelijke land om de Copa America te spelen. Organisatoren die ontvoerd werden (net als een paar dozijn anderen elke week die de krant nauwelijks nog halen) zorgden voor uitstel en Argentinië trok zich terug. Honduras werd gevraagd als vervanger. En deed het goed. In de kwartfinale werd de grote favoriet Brazilië met 0-2 verslagen. De hele wereld verbaasde zich. Natuurlijk was het niet het sterkst mogelijke Braziliaanse team dat er stond, maar de glans kon nooit meer van hun overwinning worden afgenomen. Het kleine arme Centraal Amerikaanse landje behoorde tot de vier beste teams van Latijns Amerika.

De weg naar het WK in Korea en Japan is lang voor een klein land in Centraal Amerika. Eerst een regionale groep winnen, dan een tussengroep met teams uit de Cariben erbij, tenslotte doen de grootmachten Mexico, VS en Jamaica ook nog mee, nadat ze de eerste ronden vrijstelling hadden. Zo’n 30 wedstrijden moet je spelen om bij de elite te horen. Ze zitten er bijna op. Nog twee wedstrijden te gaan en de drie CONCACAF teams zijn bekend. Honduras staat tweede achter Costa Rica, maar voor Mexico en de VS. Vooral de laatste uitwedstrijd in Mexico is erg belangrijk. Een gelijkspel kan voldoende zijn. Als het al geplaatste Costa Rica de VS voordien verslaat, zouden ze er zelfs al bij kunnen zijn. Zeker is het nog lang niet, maar terwijl Nederland na 8 van de 10 wedstrijden al weet dat het zich kan richten op het EK van 2004, is Honduras na bijna 30 kwalificatiewedstrijden nog steeds een kanshebber om mee te doen aan het WK.

De enige wedstrijd die ik in het land bezocht tijdens mijn reis was in de hoofdstad Tegucigalpa. Met 122 anderen (zelfs bij G.F.C. niet echt een goede zondag) zag ik twee middenmoters in het nationale stadion een kleurloze wedstrijd spelen. Een dag later won het nationale team de altijd lastige uitwedstrijd in Nicaragua. Honduras is een land met voetbaltraditie. Het staat bekend om de vijfdaagse voetbaloorlog, die in 1969 uitbrak met buurland El Salvador, na een uit de hand gelopen kwalificatiewedstrijd. Honduras speelde ooit een keer eerder een WK, in 1982 in Spanje was het team aanwezig. Bondscoach Maradiaga weet dus wat het is. Hopelijk zien we de spelers volgend jaar terug op het WK. Voor mij is het dan in ieder geval niet moeilijk om een favoriet te kiezen.

Advertenties