Tags

, , , ,

* Goedemiddag ROC …, kan ik u helpen?

* Goedemiddag, ik wil graag spreken met de heer X

* Een momentje, ik verbind u door

Tot hier gaat het nog redelijk. Het duurde een beetje lang voor er werd opgenomen, maar er gaat niet echt iets mis. Maar goed, we zijn nog maar net begonnen.

* Secretariaat afdeling …, goedemiddag

* Goedemiddag, ik wil graag spreken met de heer X

* Maar u bent bij het secretariaat, ik verbind u door met de docentenwerkruimte

Even wachten, de telefoon gaat over, maar niemand neemt op. Na een tijdje hoor je een bekende stem.

*  Goedemiddag ROC …, kan ik u helpen?

* Ik begrijp dat ik terug bij de receptie ben. Ik ben nog steeds op zoek naar de heer X

Deze cyclus begint weer helemaal opnieuw.

Uitzondering? Dacht het niet. Er zijn gevallen bekend van mensen die 12 minuten werden doorverbonden, voor iemand daadwerkelijk met ze praatte. Nog veel vaker bereik je niemand.

Nu is het ook logisch dat ik niet continu bereikbaar ben. Mijn belangrijkste taak is lesgeven, daarvoor ben ik ook docent geworden. Ik wil helemaal niet bereikbaar zijn. Dat is ook de reden dat ik geen mobiele telefoon heb, en het mobieltje dat school voor mij heeft aangeschaft in de la ligt tot het gebruikt wordt tijdens excursies, werkweken of momenten dat het mij uitkomt.

Nu is het andere uiterste onbereikbaar zijn. Buiten de lessen om is het best handig dat ouders of stagebedrijven mij kunnen bellen. In ons vorige gebouw hadden we daarvoor een kantoor. Een bureau voor een fulltimer (ik dus) en gedeelde bureaus voor parttimers. Best handig. Je komt ’s ochtends binnen, zet je tas er neer, pakt je boek, geeft les, keert terug naar je bureau, checkt je mail, pakt het volgende boek, enzovoort.

In het nieuwe gebouw hebben we flexplekken. Voor 80 collegae staan er dus 20 bureaus. En 20 computers en liefst 8 telefoons. Die zijn nooit allemaal tegelijk in gebruik, dus ergens is de berekening wel goed geweest. Meer zijn er niet nodig.

Maar een rinkelende telefoon is wel een hinderlijke onderbreking van je werk, dus als je geen telefoon verwacht, neem je de telefoon niet op. Waarom zou je ook? Met liefst 80 docenten die een ruimte delen is de kans dat het voor jou is minder dan anderhalf procent. In het begin ben je sociaal. Je neemt boodschappen aan voor collegae, maar na een ochtend secretaresse spelen in plaats van toetsen maken, leer je dat wel snel af. En dus geldt weer eens: Gedeelde verantwoordelijkheid is geen verantwoordelijkheid.

Gelukkig zijn er mensen die nadenken in onze organisatie. We maken gewoon een telefoonlijst en zetten die op de website. Wie dus wil kan mijn naam vinden met een doorkiesnummer erachter. Helaas is er niet echt nagedacht. Het nummer achter mijn naam is van een toestel in een praktijklokaal. Daar heb ik elke week 2 uur les. De andere 39 uur die ik elke week moet werken, ben ik daar dus niet. De kans om mij daar te treffen is dus nu iets groter: Ongeveer twee en een half procent.

Dat nummer uit die lijst halen, kan of mag niet zo maar, want we moeten de schijn ophouden dat we simpel bereikbaar zijn. Niet dus. Totaal onbereikbaar. Het gebouw is gewoon te groot. Hoe dan ook: het scheelt me wel elke week wat tijd, in vergelijking met ons vorig gebouw. Maar of het nu een vooruitgang is…

Advertenties