Tags

, , ,

 

Ze komt van een andere trap als ik. We zien elkaar in de smalle foyer. Het is er erg druk. Ze wil naar me toe komen, maar vanwege de drukte lukt dat even niet. Achter haar drukt iemand. “Mag ik er even langs?” klinkt het. “We moeten allemaal wachten”, reageert ze assertief. De vrouw achter haar worstelt zich er toch langs en gaat op zoek naar haar man.

“Zag je niet wie er achter je stond?” vroeg ik. Dat had ze niet gezien. En zelfs toen ze er langs liep herkende ze haar nog niet. “Daar heb je net twee uur naar zitten kijken”, lachte ik. “Weet je hoe ver we van het podium zaten?”, daar had ze gelijk in. En dat haar ogen tussendoor zelfs nog even dichtzaten, laat ik (nog) even onvermeld.

Hella vertelde even later aan de verkoper van de CD’s hoe zeer niet langs had gekund en hoe degene die haar weg blokkeerde had gereageerd.“Ach, kon zij ook niet weten”, sprak ze vergoelijkend. Freek was ondertussen druk aan het signeren. Ik Freek1had de CD al aangeschaft en stond in de rij, die redelijk beschaafd stond te wachten, slechts een enkeling vond het nodig voor te dringen. Hij vroeg iedereen naar de naam, en schreef boven zijn handtekening dan voor wie de CD was. Ik wist dit natuurlijk al. Er staan zeker 5 gesigneerde boeken van Freek in mijn boekenkast. Toch wilde ik deze CD ook gesigneerd hebben

Tegen de tijd dat ik aan de beurt was, begon hij al meteen te signeren. Ietwat geïrriteerd (zo leek het) keek hij op, toen ik mijn naam niet tegen zijn achterhoofd wilde vertellen. “Gerben”, vertelde ik even later zijn vragende ogen. “Voor Gerben”, schreef Freek, over de tekst van het CD-boekje.

Twintig jaar geleden zag ik hem voor het eerst, samen met mijn moeder, in Hengelo. In de loop der jaren volgden voorstellingen in Leeuwarden, Amsterdam, Almelo, Apeldoorn, weer Almelo en nu in Deventer. In Almelo kreeg ik al eens een flesje water van hem, toen ik in de pauze als een van de weinigen in de zaal bleef zitten. Blijkbaar vond hij het zielig, die eenzame fan op de eerste rij, die in het schemerduister van de zaal een boek zat te lezen. Toen ik na de voorstelling geen boek kocht (ik had ze allemaal al), maar een oud boek tevoorschijn toverde, keek hij even vreemd naar wie ervoor hem stond. Zoals hij nu dus ook keek, naar de fan die hem, als was het maar een seconde of twee, had laten wachten.

Hella stond er bij en hoefde niet te signeren. De stapels boeken van haar bleven onaangetast op de balie liggen. Fans voelen blijkbaar niet zoveel loyaliteit dat ze ook haar boek massaal aanschaften.

Advertenties