Tags

, , , ,

Dit weekend werd de laatste wielerwedstrijd van het jaar gereden. Tenminste, de laatste die er echt toe deed. De Giro de Lombardia. Bij Holland Sport vanavond een item over het juichen van wielrenners. De mooiste, daar was bijna iedereen het wel over eens, was Paolo Bettini.

We gaan een jaar terug. Bettini was net wereldkampioen. Eindelijk. Een grote renner die bijna alles al gewonnen had, maar niet die koers. Vorig jaar in Salzburg won hij eindelijk. Een week later verongelukte zijn broer Sauro. Weer een week later werd er in Lombardije gereden en ging hij in de aanval. Hij won, maar liet zijn emoties de laatste meters de vrije loop. Emoties tonen, zoals eigenlijk alleen Italiaanse sporters dat zo mooi kunnen. Nog elke keer als ik de beelden zie, komen de tranen bij mij op. Vanavond weer toen ik Holland Sport keek. Als ik het filmpje van deze ooggetuige zie, maar vooral bij onderstaand filmpje. Met mooie klassieke muziek, omdat elk commentaar overbodig is. Kijk en huil mee.

Advertenties