Tags

, , , , ,

Dinsdag 19 september 2000,

Een mooi stukje televisie deze ochtend. Een zwemmer uit Equatorial Guinea moet zijn heat van de honderd meter vrije slag helemaal alleen afleggen, zijn twee tegenstanders zijn gediskwalificeerd. Pas een half jaar geleden leerde hij zwemmen, vandaag doet hij 1 minuut en 52 seconden over de afstand, die hij nog nooit eerder in zijn leven zwom. Meer dan een minuut achter de snelste tijden, een paar seconden langzamer dan de tijd die Pieter van den Hoogeband voor de dubbele afstand gebruikte.

Die avond heb ik een slechte plek in het Entertainmentcenter. De eerste twee bezoekjes zat ik behoorlijk hoog, vandaag zit ik niet alleen hoger dan ooit tevoren, ook zit ik tegen een zijmuur aan. De enige stoel in de hal zonder zijleuning, ik heb de indruk dat hij er nog maar net bij inpaste. Van hier uit is geen scorebord te zien, zit je ver schuin achter het veld en is genieten van deze wedstrijd erg moeilijk. Deze sessie is compleet uitverkocht, maar als gebruikelijk zijn er weer meerdere lege plekken. Terwijl Floris ergens schuin tegenover me moest zitten, kreeg Karin geen kaartje meer, zelfs de zwarthandelaren hadden niets in de aanbieding.

Na de eerste set verhuis ik een stukje naar beneden, ik zag een aantal lege stoelen en plof neer. Een stuk beter. Halverwege de tweede set komen de eigenaars van deze kaartjes alsnog opdagen. Ik irriteer me kapot aan mensen die dermate laat verschijnen. Iets te laat kan altijd gebeuren, de omstandigheden kunnen tegenwerken, maar halverwege de tweede set? Niet dat ik iets te zeggen heb, ik zit op een verkeerde plek, dus ik heb geen enkel recht hier te gaan zitten. Het is echter een ‘blessing in disguise’, want ik kan nu nog verder naar beneden verhuizen, waar aan het gangpad nog een lege plek was. Nu zit ik redelijk. Tweede rij van het goedkope vak, ik kan het scorebord tenminste zien en kan eindelijk genieten van het spel.

Nederland heeft overigens geen enkele moeite met de thuisploeg. Ze spelen ze helemaal weg, geen enkele set wordt het zelfs maar spannend. De 3-0 overwinning is niet meer dan logisch. Australië heeft op dit niveau niets te zoeken en Nederland zou met een gunstige tegenstander in de kwartfinale wel eens een stuk dichter bij een finale kunnen komen, dan dat ze een paar maanden geleden hadden durven dromen. Zelfs de enige Australiër die zo nu en dan wat laat zien is een Nederlander. Hidde van Beest kan zijn nieuwe vaderland echter niet in de buurt van zijn ouders’ vaderland brengen.

De tweede wedstrijd vandaag is veel mooier. Joegoslavië wil zich na de nederlaag tegen Rusland revancheren. Italië, de grote favoriet voor olympisch goud en ook nog eens wereldkampioen, is de tegenstander vandaag. Het wordt een adembenemend mooie wedstrijd, pure propaganda voor de sport. Gisteren was Cuba tegen Rusland al prachtig, deze wedstrijd is daar toch echt de overtreffende trap van. De Italianen komen in de vierde set terug van een 21-17 achterstand totdat de stand 25-25 is. De Joegoslaven hebben dan meerdere setpoints, Italië tussendoor het eerste matchpoint. De Oost-Europeanen winnen uiteindelijk met 33-31 en alles komt op de vijfde set aan nu.

Woorden schieten me gewoon te kort hoe zeer ik zit te genieten van deze wedstrijd. Deze keer is het Italië die een voorsprong uit handen geeft. 13-10. Twee punten van de overwinning af en dan toch nog niet winnen. Vanaf 15-15 is elk punt een matchpoint, of het wegwerken daarvan. Beide teams krijgen meerdere matchpoints. De spanning is voelbaar, heet het dan in het betere cliché, maar het is de enige manier om de sfeer hier te beschrijven, iedereen zit te genieten. Uiteindelijk winnen de Azurri toch nog, 22-20 is de eindstand in deze laatste set.

Ik ben echt blij dat ik dit heb mogen zien. Twee geweldige teams, ongelofelijke rally’s, een enthousiast publiek en spanning tot de allerlaatste bal de grond eindelijk raakt. Na deze wedstrijd weet ik zeker dat er weinig sporten zo mooi zijn om te kijken, als volleybal op dit niveau. En ik heb er toch al redelijk wat gezien denk ik.

Advertenties