Tags

, , ,

Succes volgens De Pers

De uitleg vanochtend van De Volkskrant

Elsevier

Roc van Twente website

Voor het eerst in mijn leven heb ik officieel gestaakt. De estafettestaking in het MBO begon vandaag in Twente, mijn ROC dus. En om eerlijk te zijn, ik heb getwijfeld. Het zal wel aan mij liggen, maar ik ben niet zo van de massa. Wel van de solidariteit, niet van de gekleurde petjes en T-shirts. Sterker nog, ik vind de plannen waartegen we staken niet eens zo slecht.

Daarbij kwam dat ik vandaag geen lessen had, wie merkt er dan dat ik staak? Ik heb naast mijn lesgevende taak namelijk nog een aantal andere taken. En daar gaat het bij deze staking juist om. Want volgens de MBO-raad kan elke docent eenvoudig meer werken. En dan hebben we het niet over een beetje extra, maar over bijna 50%. Toen ik het voorstel hoorde, moest ik eerst lachen. Dit kon toch niet serieus zijn?

In het kort komt het op de volgende getallen neer: Op dit moment werk ik 1659 uur per jaar. Daarvan sta ik, op papier, 823 uur voor de klas. Daarnaast krijg ik de helft van de tijd extra om die lessen voor te bereiden, toetsen te maken, toetsen en werkstukken na te kijken en andere lesgerelateerde dingen. Blijft er nog zo’n 400 uur over voor de rest. Deskundigheidsbevordering (ik moet op de hoogte blijven van het vak dat ik geef bijvoorbeeld), vergaderen (en daar is men gek op in het onderwijs), ouderavonden, werkweken en allerlei andere niet lesgerelateerde zaken. En die laatste uren zijn het zwaarst. Want dat red ik nooit. Bij een falende cijferregistratie, een lek absentiesysteem, overbelasting van de roostermaakster (en dus beroerde roosters) en een onwetend management, kost mij dit vaak veel en veel meer tijd.

Paar voorbeeldjes: 1. Ik heb de afgelopen 5 jaar al minstens 5 roostermakers en –maaksters uitgelegd hoe onze afdeling werkt en daarvoor de gegevens op drie verschillende manieren moeten aanleveren.

2. Omdat vorig schooljaar pas na 10 maanden een cijferlijst werd geproduceerd, die ook nog eens niet klopte, ben ik sinds het begin van het schooljaar al vele middagen druk met het opzetten van een schaduwadministratie.

3. Voor de diploma-uitreiking van afgelopen dinsdag, moet je met een collega twee middagen op zoek naar oude cijfers, terwijl er maar 9 studenten geslaagd waren. En dan hebben we het nog niet over de tijd die ik kwijt was aan het uitschrijven van deze studenten.

En zo kan ik nog wel een aantal voorbeelden noemen.

Het nieuwe voorstel is dat ik 1200 uur per jaar voor de klas sta. Eerste reactie: Geen probleem, ik ben niet voor niets ooit docent geworden. De voor- en nazorg is dan echter verdwenen. Dus ik moet, terwijl ik een vol klaslokaal heb, mijn voorbereiding nog doen. Maar vooral blijft er geen tijd meer over voor alles wat om de les gebeurt. En ik heb ondertussen lang genoeg in het onderwijs gewerkt om te weten dat degenen die dat moeten doen, het zeker niet zullen doen.

Als ik dus 30 uur per week les geef en met mij al mijn collegae, dan is het binnen de kortste keren een chaos. De MBO-raad heeft volgens mij een beeld van de docent die overkomt met dat van de gemiddelde bewust onwetende burger: De docent geeft een paar uurtjes les, zit om drie uur in zijn achtertuin en heeft 12 weken vakantie per jaar.

De realiteit is, op de uitzonderingen na, dat de meeste docenten elke week weer onbetaalde overuren maken, in de korte vakanties bij moeten komen van de zware lesweken, maar tegelijkertijd bezig is met lessen ontwikkelen, werkstukken nakijken en toetsen maken. Geen volledige werkweek, maar wel werk in je vrije tijd. En volgens de MBO-raad kan ik veel meer doen.

Het lijkt mij een goed idee. Als zij er voor zorgen dat de organisatie eindelijk een keer fatsoenlijk werkt, zonder bureaucratie en incompetente mensen, dan ga ik 1200 uur per schooljaar lesgeven. Met alle plezier. Maar omdat het vertrouwen wederzijds blijkbaar ontbreekt, is staken de enige oplossing. Dat ik, als niet-lid van de bond, daardoor een dag salaris inlever, geen probleem. Om geld is het mij, net als vele docenten, niet te doen. Wel wil ik serieus genomen worden. Het voorstel voor de nieuwe CAO doet dat niet. Dus hoop ik dat de komende weken vele ROC’s gaan staken. Meer dan 600 van mijn collegae hebben het vandaag voorgedaan.

Advertenties