Tags

, , , ,

Vrijdag 8 september 2000,

Vandaag heb ik een paar extra kaartjes gekocht. Ik had inmijn schema nog een dag waar niets stond, dus heb ik die dag nu ook watgevonden. Honkbal en hockey, allebei in het Olympic Park. Ik heb dus nu elke dag van de Olympische Spelen iets op het programma staan.

De rij bij het ticketbureau is ondertussen al zo lang geworden dat de organisatie straatartiesten heeft ingehuurd om het publiek, dat buiten staat te wachten, te vermaken. Ik had er al rekening mee gehouden en had een boek bij me. Naast de kaartjes voor het hockey voor mezelf en twee huisgenoten, koop ik ook nog wat kaartjes voor volleybal en honkbal voor een andere huisgenoot. Hij had ook graag een wedstrijd van het Amerikaanse basketbalteam gezien, het team dat tegenwoordig niet meer Dream Team mag heten, maar die zijn ondertussen allemaal uitverkocht.

De eerste atleten zijn in de stad gesignaleerd. Met nog meer dan een week te gaan tot de Spelen beginnen, zijn ook zij in de gelegenheid om toeristje te spelen en souvenirs in te kopen. Na de Canadezen die ik gisteren zag, kwam ik vandaag een groepje Polen tegen. Dat het rondlopen in de stad ook gevaarlijk kan zijn, bleek toen ik las over de Nigeriaanse reserve van het vier maal vierhonderd meter hardloop team, die de bus wilde halen en daarom de weg over sprintte. Hij werd door een auto geschept en heeft het niet gered. Hij zal nooit een Olympisch atleet worden. Zijn vrouw, een hordeloopster, komt over twee dagen naar Sydney.

’s Middags belt er iemand van Radio Oost. Ik had een vriend van me die daar werkt mijn telefoonnummer gemaild, het leek hem wel leuk iets te doen tijdens de Spelen. Zijn collega die ik dus sprak wil me elke ochtend tijdens de eerste week van de Spelen vijf minuten laten volpraten. Ik heb de gesprekjes maar in het schema gezet dat ik voor mezelf gemaakt heb. Werken, sporten kijken, een aantal deadlines voor de krant en de radio. Het wordt wel erg druk nu. Gelukkig heb ik na de Spelen meer dan genoeg tijd om te slapen.