Tags

, , , , , , , ,

De vorige keer heb ik al uitgelegd hoe belangrijk base­ball in dit land is. Dus is een bezoek aan een wedstrijd logisch. Begin dit jaar bezocht ik dan ook een wedstrijd samen met een collega in de hoofdstad Santo Domingo.

Het betrof een thuiswedstrijd van de favorieten voor de titel Licey, in de play-offs die net begonnen waren, en waarin Licey tot op dat moment bovenaan stonden. De club heeft vele Dominicaanse sterren uit de Amerikaanse compe­titie in de gelederen, die hier komen overwinteren. Het zijn niet de allergrootsten (Juan Guzman, die met de Blue Jay’s de Worldseries won, zit op de bank, maar speelt niet) die hier spelen, maar het niveau is behoorlijk hoog. Niet alleen de wedstrijd was aardig om te zien, het publiek is minstens zo leuk om te bekijken. En aangezien honkbal vele dode momenten kent, had ik uitgebreid de tijd om rond te kijken.

Het meest opvallende was dat de bezoekers van de uitclub, wel bij elkaar zaten, maar niet afgesloten werden. En van een agressieve sfeer was zeker geen sprake.

Fanatiek was het hele publiek, maar ondanks de alcohol die rijkelijk verkocht wordt (Dominicaanse rum is goedko­per dan water) loopt het geen moment uit de hand. Verder wordt er van alles te koop aangeboden van snoep, via pizza en kip, tot zelfs schoenen en gesigneerde baseballs.

Deze wedstrijd begint goed voor de thuisploeg, maar een 5-0 voorsprong wordt toch nog uit handen gegeven, en de uitploeg slaat in de laatste inning de 6en beslissende run binnen, waarna het kleine groepje meegereisde suppor­ters van de uitclub uit hun dak gaan.

En was deze wedstrijd al spannend, de 2e wedstrijd was nog beter. 3 wedstrijden voor het eind van de play-offs moet Licey van directe concurrent Azugareros winnen, om de finale nog te bereiken. Na een ietwat vervelend begin loopt Licey uit naar een 8-0 voorsprong in de 3e inning. Maar dan beginnen de Azugareros del Este…

En de wedstrijd duurt lang, maar verveeld geen moment. En dat het publiek meeleeft is duidelijk. Offerman (in de V.S. goed voor ruim 1 miljoen dollar per jaar) wordt na 2 fouten door zijn eigen publiek uitgefloten, maar komt er nog genadig van af vergeleken met de coach. Want door de vele pitcherwisselingen geeft hij de bezoekers feitelijk de gelegenheid terug te komen in de wedstrijd, die in de 8e inning weer volledig open is als het 8-8 wordt. Een rij voor me wordt gewed, en halve maandlonen worden er door­heen gejaagd. De verkopers vergeten even dat ze hun waar kwijt moeten.

Ende wedstrijd duurt lang, er zijn zelfs extra innings nodig. Maar na ruim 4½ uur scoren de bezoekers in de 12e inning de 11-10 en winnen de wedstrijd, tot groot onge­noegen van het publiek. Mopperend verlaat men het stadi­on, en vooral de coach moet het ontgelden. Iedereen weet hoe ze hadden kunnen winnen, de overeenkomst met voetbal wordt me weer duidelijk. Had Nederland ook niet zo’n 14 miljoen bondscoaches met evenveel opstellingen voor het Nederlands elftal? Maar ook nu loopt het niet uit de hand. Men fluit, en vloekt behoorlijk, maar geen agressie.

De kans op de finale is nu behoorlijk klein geworden, en dat is voor velen een ramp. En ook mijn collega die zelf wat lager speelt, maar natuurlijk ook Liceyista is, baalt behoorlijk. Maar als buitenstaander heb ik een schitte­rende wedstrijd gezien.

Advertenties