Tags

, , , , , ,

30 juni 2000 

Ik ben net teruggekeerd vanuit Venezuela. Ik ben terug in Nederland om een vakantie te vieren. Vakantie van reizen. Het zal velen onwerkelijk in de oren klinken, maar de manier waarop een backpacker reist, staat voor mij gelijk aan werk. Het is alleen wat duurder en vermoeiender. Maar wel veel leuker. En zwaarder.

Mijn idee is om thuis wat uit te rusten en dan weer te vertrekken. Tenslotte heb ik, vanwege de tijd die ik in Midden Amerika heb doorgebracht, van mijn uiteindelijke reisbestemming, Zuid Amerika, erg weinig gezien. Een paar weken thuis, misschien een paar maanden. Misschien nog ‘even’ wat werken en ik pak mijn rugzak weer en vervolg mijn reis.

En dan lees ik binnen 24 uur twee keer een bericht. In de krant stond het, maar daarvoor al op de teletekst van de BRT, waarop je als Tour de France fanaat veel meer tegenkomt dan op de Nederlandse versie. Maar daar gaat het hier niet om. Hoe dan ook: er zijn nog zeker 10.000 vrijwilligers nodig voor de Olympische Spelen in Sydney. Daarbij stond nog een extra opmerking: “Vooral mensen met een talenknobbel zijn gewild.” Het kwartje viel langzaam. Mijn reisplannen staan nog niet vast, ik heb tenslotte nog geen vlucht geboekt. Australië en vooral Nieuw Zeeland stonden ook al een tijdje, weliswaar een stukje lager dan Argentinië, Chili en Ecuador, op mijn verlanglijstje. Ooit, het zal zeker een jaar of 10, misschien wel 15, geleden zijn geweest, heb ik al eens beweerd dat het me erg mooi lijkt om eens bij de Olympische Spelen te kunnen werken.

Door de jaren heen heb ik dermate veel in het buitenland gewerkt en rond gereisd dat ik me in zes talen kan redden. Ik zeg er altijd meteen bij dat ik er geen een vloeiend spreek, dus vertaler worden zoals zovelen me al hebben aangeraden, is niet echt een mogelijkheid, maar ik denk toch dat niet vele mensen het me kunnen nazeggen. Ik spreek 6 talen.

Mijn gedachten zitten nog een beetje in het tempo van Latijns Amerika vast. Het mañana gevoel. Maar uiteindelijk kom ik toch gewoon tot de conclusie: ik ga naar Sydney om bij de Olympische Spelen te werken.

Nog diezelfde nacht zit ik op het Internet te zoeken naar hoe en wat. Niet dat dat een bijzonder bezigheid is, ik zit sinds thuiskomst tenslotte iedere nacht achter de computer. Ik ben bang dat een verslaving niet al te ver weg is. Ik leef zelfs nog in dezelfde tijdzone als de Venezolanen en Oost Amerikanen. Wel makkelijk om op de hoogte te blijven van de honkbaluitslagen, die ik live op het net volg.

Advertenties