Tags

, , ,

JOHAN 4

December 1999, het jaar is voorbij, de eeuw is beëindigd,het millennium is afgelopen. En ook een decennium van deze column. Ik kreeg de kans in 1990 om te schrijven. Een eigen column, een vaste plek om wat te schrijven. Geen vaste opdracht, geen keuze van onderwerp, gewoon: schrijf maar wat, als het maar op tijd is ingeleverd.

Ik koos een naam, Johan 4, omdat ik vond, en nog steeds vind, dat er over een column gesproken moet worden. Er moet een mening inzitten. Soms tenminste. En dan is het makkelijk om niet onder je eigen naam te schrijven, kun je ook nog eens een niet populaire mening verkondigen. Maar binnen een kleine vereniging als G.F.C., waar de gemeenschapszin ook nog eens groot is, is het niet mogelijk anoniem te blijven.

Dat er reacties kwamen was leuk. Dat ze al snel kwamen helemaal. Soms anticipeer je daarop door een mening net even iets scherper op te schrijven dan nodig, soms speel je zelfs de duivels advocaat. Maar op een gegeven moment kom je erachter dat een ‘normaal’ stukje net zo veel voldoening kan geven. De laatste jaren heb ik geprobeerd van alles in te leggen. Voor de afwisseling, want als het voorspelbaar gaat worden, wordt het niet meer gelezen.

Daarom ook is dit de (voorlopig?) laatste Johan4. Omdat het ondertussen wel bekend is dat ik een hekel heb aan gemene verdedigers en Evert ten Napel. Dat ik mooie voetballers leuker vind dat efficiënte. Dat ik van traditie houd en de Engelse manier van voetbal beleven schitterend vind. Dat scheidsrechters eens op moeten houden met elke glijpartij van een aanvaller als schwalbe te betitelen en kaarten te trekken. Dat de champions league niet leuk is, TVO uit ook niet. Maar een stiftje weer wel, of een onvoorspelbare linksbuiten. U weet het wel.

Gelukkig kreeg ik van meerdere mensen reacties op het hier geschrevene. Zonder publiek ben je weg, ik heb altijd de indruk gehad dat ik werd gelezen. Men zei het mij ook. Ik wil het graag daar bij laten. Ik dank iedereen van ganser harte voor de aandacht, ik dank G.F.C. en de redactie dat ik een decennium lang een bladzijde kreeg, elke Goal weer.

Vergeten zijn de geweigerde columns, want de censuur is zelfs bij G.F.C. soms onverbiddelijk. Vergeten is de enkele negatieve reactie die ik kreeg, ik deed het met plezier, voor mezelf, voor de lezers en voor de club die ik liefheb.

Ik zal de komende tijd mijn gezicht niet laten zien op het veld. Ook niet ernaast. Het is een aanleiding om te stoppen, de werkelijke reden staat hierboven. Ik blijf schrijven, mijn schrijfsels zullen blijven verschijnen, maar niet meer onder deze naam en niet meer in deze vorm. Of het definitief is weet ik zelf ook nog niet. Heintje Davids leeft in iedereen. Of Johan4 ook ooit terugkeert…

Advertenties