Tags

, , , ,

Johan 4 

Het afgelopen seizoen was het seizoen van de veel scorende linksbuiten. Het seizoen dat twee ‘oudere’ spelers terugkeerden in het eerste van G.F.C. Ook het seizoen waarin twee jonkies doorbraken. Het eerste seizoen dat onze aanvoerder meer dan 20 wedstrijden speelde.

Maar boven alles was 1998-1999 de definitieve doorbraak van Theo Toornstra. Theo is het prototype van een laatbloeier. Iemand die nooit in het eerste elftal werd verwacht, maar er toch kwam. Die een plek kreeg omdat er niemand anders was, maar die plek niet alleen niet meer afstond, maar zelfs belangrijk werd.

In de jeugd was hij geen hoogvlieger. Bij een relatief kleine vereniging, wat G.F.C. toch is, kun je het normaal gesproken vergeten wanneer je niet in de eerste jeugdelftallen speelt. Eenmaal aanbeland in B2 of A2 is het met de ambitie gedaan. Voetballen is een hobby, het sociale gebeuren eromheen wordt steeds belangrijker. Theo zat in die elftallen en speelde later in het derde, ze moesten hem toch ergens kwijt. En makkelijk was hij zeker niet. Niet voor zichzelf, maar ook niet voor zijn leiders. Toch deed hij wel iets goed. Toen het tweede iemand nodig had, klopte men bij hem op de deur.

Vast bij het tweede horen was de volgende stap op weg naar boven. Hij deed zijn werk en werd gewaardeerd. En toen op een gegeven moment het eerste met blessures en schorsingen zat, was Theo degene die zijn debuut mocht maken. Jaren later dan gebruikelijk voor een eerste elftalspeler. En als iedereen er weer was, stond hij er weer naast. Maar hij had zijn kans geroken en bij de volgende gelegenheid stond hij er weer. Om zijn plaats in de selectie van het eerste elftal veilig te stellen.

Kuper wist niet goed wat hij met hem aan moest. Maar dat hij er in hoorde had de trainer wel door. Uiteindelijk werd hij rechtsback. Maar bij afwezigheid van anderen speelde hij net zo makkelijk ergens anders aan de rechterkant. Tot hij in de rust bij Unisson gewisseld werd. Een fout die Kuper niet meer maakte. Theo was de back van het eerste, niemand anders. De back die zijn werk doet en zijn capaciteiten kent. Verwacht geen splijtende passes of goocheltrucjes. De back schakelt zijn man uit en levert de bal in bij technici die daarvoor staan. Zo nu en dan hoorde je een fanatiek ‘Tandje erbij’ over het veld schallen, als hij door had dat zijn meer getalenteerde medespelers het erbij lieten zitten. Maar zonder hem kunnen ze het niet. Theo was de ruggengraat van het elftal dat G.F.C. terug naar de vierde klasse bracht.

Clubliefde straalde uit van zijn bezem toen hij op ‘zijn’ promotiefeest de kantine hielp schoonvegen. Terwijl menig supporter nog lalde en zong, liet hij zien dat clubliefde rechten en plichten meebrengt. Hij organiseerde het reisje van het eerste en nam zijn verantwoordelijkheden.

Hij is dit seizoen zelfs reserveaanvoerder. De vierde klasse bracht dit seizoen al een linksbuiten die niet te stoppen viel, zelfs niet door Theo. Maar Theo overleeft wel. Zijn solo bij Rood Zwart uit op het middenveld, is voor velen nu al het hoogtepunt van het seizoen. Over de rechtsbackpositie hoeft G.F.C. zich voorlopig nog geen zorgen te maken.

Advertenties