Tags

, , ,

Johan 4

“Dat ik twee keer gescoord heb, is leuk, maar het belangrijkste is dat Ajax heeft gewonnen. En dat is een prestatie van het hele team, niet alleen van mij.”

“Ik was totaal niet uit op persoonlijke eer. Ik wilde best de beste keeper van Europa worden, gráág zelfs, maar dan mét het elftal.”

“Hard werken. Voor een speler is het dus niet moeilijk om het publiek achter jet te krijgen. Bovendien denk ik dat er geen afstand is tussen de supporters en mij. Ik doe nooit arrogant en maak altijd een praatje.”

“De trainer gebruikt me waar hij me nodig heeft en dan sta ik klaar. Als ik nodig ben om in te vallen, vind ik het prima. Als ik nodig ben in de basis, ook goed, op welke plaats dan ook.”

“Dit prijsje is wel leuk, en daar drinken we ook een biertje op, maar de echte prijs is aan het eind van het jaar.”

Zo maar een paar uitspraken uit de voetbalbladen van de laatste tijd. Geen speler die nog opzienbarende uitspraken doet, kleurloosheid troef. Natuurlijk, er is niet zo zeer iets aan te merken op de spelers die bovenstaande uitspraken deden (prijsvraag: Raad alle 5 en win een jaargang Goal gratis, reacties naar de redactie) als wel dat de spelers ontbreken die eens een keer wat anders zijn. Ga nou eens niet serieus antwoorden op de vragen van de zoveelste debiele verslaggever van de zoveelste commerciële zender. Wat kan je nou met goed fatsoen zeggen als je na de wedstrijd met Emille Schellevis moet praten en begint met ‘Die overwinning was hard nodig?’ (Nee, eigenlijk hopen we te degraderen, al wordt het moeilijk we staan al 17 punten voor op RKC). ‘Gaan jullie voor de periode’ (Nee, liever niet. Ik heb een vakantie geboekt in mei en die nacompetitie komt erg slecht uit). Ook Egbers is erg goed in het ombouwen van constateringen naar vragen. ‘Dat was een verdiende overwinning?’ (Nee, 8 lullige counters en zij hadden ook zeker 4 strafschoppen moeten hebben).

Spelers van het kaliber Effenberg, Stoistkov en Gascoigne zijn in Nederland maar met moeite te vinden. En dan gaat het dus niet over de voetbalkwaliteiten van de 3 heren, maar over het feit dat een interview met een van hun nooit saai zal zijn.

In Nederland staan maar 2 spelers (runner-up: Helder) op eenzame hoogte. Geen Ajacieden (allemaal media-getraind) of Feyenoorders (buiten Koeman is er in de Kuip nog niemand gesignaleerd die woorden van meer dan 3 lettergrepen kan uitspreken). Nee, beiden spelen in het buitenland. Beiden hebben ook een groot relativeringsvermogen. Is het toeval dat zij het waren die Nederland in de race hielden voor het EK door als invallers de goal tegen Wit-Rusland te maken?

Trustfull slaagde voor zijn examen vorig jaar toen hij in een week tijd eerst Harry Vermeegen sprakeloos kreeg toen die hem belachelijk probeerde te maken tijdens de zwangerschapsgymnastiek en later die week aan de tafel van Barend en Van Dorp overeind bleef en ook daar de lachers op zijn hand kreeg.

Mulder is natuurlijk erfelijk belast. Met een vader die het relativeren heeft uitgevonden is het moeilijk om een eigen identiteit te kweken. Toch lukt het hem goed. Niet alleen doorziet hij trainers en interviewers, hij heeft een eigen mening, die niet altijd de meest gangbare is. Hij bezit de kwaliteit om een interview over te nemen. En hij slaagde er ook nog in om iedereen nieuwsgierig te maken of Harry Vermeegen inderdaad zaagsel en boomschors achter zijn bielzen in de tuin heeft liggen.

Advertenties