Tags

,

 

Vorige week eindigde het schaatsseizoen. Op het WK in Calgary zat Bart Veldkamp helaas op de tribune. Hij mocht niet meedoen. Terwijl zelfs de 5e Nederlandse reserve zijn rondjes draaide, keek de gouden medaillewinnaar van Albertville toe. Hij schaatste zijn laatste rondjes op de 10 kilometer van Torino vorige maand. Eerder dit seizoen leek het erop dat hij de OS niet eens zou halen, gelukkig mocht hij afscheid nemen op het hoogste niveau, al was zijn eigen niveau de laatste jaren er niet op vooruit gegaan.

Op 18 januari 1998 stond ik in Innsbruck te kijken naar een World Cup race. Ik werkte vlak bij in een skidorp en had de mazzel dat ik de wedstrijd van dichtbij kon bekijken. Wat heet, toen ik het stadion inliep stond ik bijna op het ijs. Ik zag van dichtbij de warming up van Annamarie Thomas en het Duitse talent Anni Friesinger en verbaasde me over hoe iel deze twee jongedames waren. Ik stond bij het interview met Barbra de Loor die zich toch nog op het nippertje plaatste voor de spelen van Nagano en zat naast Marnix ten Kortenaar op de tribune tijdens die 1500m van de dames.

Tijdens de 10km besloot ik een rondje te lopen om de ijsbaan heen. Romme bleek in bloedvorm en ging weg onder het wereldrecord. Staand in de laatste bocht had ik een mooi overzicht over de baan. Achter mij hoor ik iemand schreeuwen om een tussentijd. Ik kijk om en zie net naast de baan iemand uit het raam hangen. Ik herken die stem. Het Haagse accent. Ik vertel Bart Veldkamp, die later vandaag in de B-groep start, de doorkomsttijd van Romme. Hij vraagt meteen om de rondetijd. “Die is gek”, was het commentaar toen hij doorhad dat de nieuwste Nederlandse ster al 3km onder het wereldrecord reed. “Dat houdt hij nooit vol”, zei hij een ronde later. Natuurlijk kreeg Veldkamp gelijk. 3 ronden later bond Romme in, nog eens 3 ronden later wist Bart genoeg en hoefde geen rondetijden meer te horen. Hij bedankte me en deed het raam dicht. Romme won die middag de 10km met voorsprong. Ik moest weer terug naar mijn werk en zag helaas de B-groep niet later die middag. Veldkamp reed een tijd waarmee hij in de A-groep op het podium was gekomen.

 

Veldkamp was een geweldige stayer en de ideale schaatser voor een interview. Als het slecht was, dan was het ook echt ‘baggûh’, mooie beelden waren dat. Schaatsen vlogen over het middenterrein, hij stopte met schaatsen, om een week later gewoon weer mee te doen om de medailles. Hij won er liefst 12 op grote toernooien, de gouden in Albertville als hoogtepunt, al mocht ook de Europese titel in 1990 er zijn, bij zijn debuut. Liefst 11 jaar later wint hij die titel bijna weer, maar komt tienden tekort op de laatste afstand.

Bart Veldkamp is gestopt. Wij zullen het beroemde Veldkamp-hupje niet meer zien in de bochten. Het schaatsen zal een stuk saaier worden.

 

Advertenties