Tags

, , ,

Dag 13, donderdag 23 februari

1. Sauerbreij. In de achtste finale valt haar tegenstandster in de eerste run. Dus krijgt ze de tweede run automatisch een voorsprong van anderhalve seconde (absurde regel, tijd is tijd, waarom dan iemand alsnog een kans geven?) op haar Duitse tegenstandster. Maar zoals bekend, Duitsers geven nooit op. Nicolien gaat op haar gemak naar beneden, neemt onderweg nog wat foto’s, stuurt een ansichtkaart, checkt haar SMS-jes, drinkt een kopje Jägerthee en wordt op de meet geklopt met 3 honderdste. Einde Olympische Spelen. Na de verkeerde wax in Salt Lake, weer een ongelofelijke stommiteit van onze beste boardster. Al zou ze de komende vier jaar geen wedstrijd meer verliezen, dan nog: Niet naar Vancouver sturen.

 

2. De herhaling van Mart Smeets van gisteravond. Prachtige beelden van de Olympische Spelen van Cortina D’Ampezzo. Een interviewer in het midden met daarnaast de twee extreem jonge kunstrijdsters Joan Haanappel en Sjoukje Dijkstra. Netjes met twee woorden praten en geweldige dieptevragen. “Jullie trainen dus van 7 uur tot 9 uur ’s ochtends. Dan gaan jullie vast ook op tijd naar bed?” Geweldig dat zulke beelden bewaard zijn gebleven.

3. Het lijkt besmettelijk. Politici sinds Pim, nu ook onze kroonprins. Proefballonnetje. Statiegeld op entreekaartjes. Het blijkt dat wel alle kaarten verkocht zijn, maar de tribunes leeg, maar WA denkt dat het beter wordt wanneer mensen geld kunnen krijgen voor kaarten die ze niet gebruiken. Volgens mij snapt hij er niets van. De oplossing is veel simpeler. Een sponsor hoort geen of weinig kaarten te krijgen. Dus geef ze een reclamebord, laat ze het logo gebruiken in hun advertenties, maar een Olympic sponsor moet accepteren dat ze maar een paar kaarten krijgen. Op die manier komen er ook weer kaarten vrij voor de echte fans. Kunnen we eindelijk dat lallende oranjepubliek dat er op kosten van de baas zit naar huis sturen.