Tags

, , , , , ,

In het beste sportprogramma van de Nederlandse televisie, Holland Sport van Wilfried de Jong en Matthijs van Nieuwkerk, waren dit voorjaar de heren van theatergroep Concordia te gast. Terwijl op Nederland 2 Parijs – Roubaix bezig is, kijken zij met een schuin oog naar de televisie en praten over hun favoriete sport. Voorman van het trio is Huub van der Lubbe, bekender als zanger van de Dijk. Voor hij optreedt, spreekt hij met Eddy Planckaert over de romantiek van de sport.

Het koren wuift, de zonnebloemen schijnen
4 vrienden fietsen door het Loire gebied
Een lange (Huub) en een slanke (Jaques) en een kleine (Bart)
En een goede kopman (Jan) zwaar favoriet

De drie vrienden van Concordia hebben blijkbaar nog een vierde vriend mee als ze gaan fietsen. De beelden van de heren in Frankrijk zijn zichtbaar terwijl ze het nummer spelen. Ze zwoegen over hellingen en sprinten bij elk plaatsnaambordje, zoals iedereen wel eens deed als kind. Hun fietsclubje is voor hen de ontkenning van het opgroeien. Tevreden zie je de liefhebbers nat bezweet op een terras zitten.

Al droomt onderweg van zege iedereen het zijne
Aan de finish is het steeds hetzelfde lied
Hoe zeer de knechten zich ook filistijnen
’t Is altijd Jan weer die de palmares ziet
Wat zal een knecht zich daar de kop op pijnen
Een ieder weet toch hoe vluchtig roem vervliedt

Concordia ontstond in de kroeg. Eerst elkaar gedichten voorlezen. Dan zelf eens een gedichtje schrijven, uiteindelijk toch weer muziek er bij en Bart Ruiter, Jan Robijns en Huub van der Lubbe hadden zo een theatertoernee bij elkaar. Het nummer “Aux Pedaux” klinkt als een prachtig jazznummer. Terwijl Bart rustig de maat houdt op de staande bas, speelt Jan piano en zingt de tekst. In het vraag en antwoordspel herhaalt Huub, die ook nog zachtjes op zijn gitaar tokkelt, de regels van Jan. Hij doet dit bijna sprekend, zoals alleen hij dat kan en kan tussen de tekst door nog wat commentaar leveren, zoals tussen haakjes is aangegeven.

Nee, kunst is juist de sport zo te verfijnen
Dat je vrede vindt in al hoe ’t geschiedt (filosofie)
Opdat het eens lukt fietsend te verdwijnen
Om ooit malend op te lossen in het niet
Opdat het eens lukt fietsend te verdwijnen
Om ooit malend op te lossen in het niet

Huub is een romanticus, zoals de fans van de Dijk allang weten. Geen wonder dat hij een fan is van de wielersport. In het interview valt hij toch een klein beetje door de mand. Hij kijkt niet zo vaak, hij vindt het juist leuker om zelf op een fiets door Frankrijk ontspanning te vinden. De laatste regels van het nummer geven zijn ideale wielerfilosofie al aan: Net zo lang fietsen totdat er niets anders meer is op de wereld. Hij verwoordt het alleen een stuk mooier: Opdat het eens lukt fietsend te verdwijnen, om ooit malend op te lossen in het niet.

Na die regel mag er natuurlijk ook geen tekst meer volgen. Maar omdat het anders wel een erg kort nummer is en de rol van Bart wel erg klein, volgt een korte solo van Bart die fluitend in de microfoon het einde van het nummer aankondigt. Dit einde volgt dan ook. Traditioneel, drie akkoorden op de piano, zoals vele jazz-nummers. Na een prachtige tekst, is een cliché einde niet eens erg. Prachtig nummer, jammer dat ik het nadien nooit meer ergens gehoord heb.

Aan het eind van de uitzending zitten Wilfried de Jong, Matthijs van Nieuwkerk, Eddy Planckaert en de drie muzikanten gezamenlijk te kijken naar de laatste 5 kilometer van Parijs – Roubaix. Unieke televisie.

Advertenties