Tags

,

Sinds deze zomer heb ik een nieuwe tandarts. Het eerste bezoekje was ik even verbaasd. Mijn tandarts bleek een zij, daarbij ook nog eens duidelijk jonger dan ikzelf. Mijn halfjaarlijkse controle liep ietwat uit toen bleek dat ze mijn noodkronen moest vervangen, als laatste klant van die dag moet ik haar werkdag behoorlijk hebben verlengd. Wel ontdekten we zo onze gezamenlijke passie voor reizen.

 

Noodkronen moeten worden vervangen door echte kronen, ik laat het maar doen voor het nieuwe zorgstelsel ingevoerd wordt, dan ben ik er vanaf en wie weet kan ik nog wat declareren ook. Dat heeft dus wel gezorgd voor een geregeld bezoekje aan mijn nieuwe tandarts, resulterend in een band. Wat die band is, weet ik niet precies, maar het neigt toch wel naar flirten heb ik het idee.

Bij een vorig bezoekje kreeg ik een reprimande (ik wilde eerst standje schrijven, maar bedacht me voor ik een verkeerd beeld schep). Ik keek haar namelijk in de ogen. “Je kijkt me de hele tijd aan”, riep ze semi-verwijtend. Nu vond ik mezelf onschuldig. Ze had wel gelijk, maar veel kon ik er niet aan doen. Ik lig achterover in een stoel, licht op mijn gezicht gericht. Mond wijd open, boor er in. Haar hoofd vlak boven me, volgens mij kan ik weinig anders doen dan naar haar kijken. Niet dat dat een straf is, maar ik maak iemand die met een boor in mijn mond bezig is liever niet zenuwachtig.

Gisteren was ik weer de laatste klant. We hebben eerst nog wat reisbestemmingen doorgenomen, daarna moest ze toch echt aan de slag. Op een vreemde manier had het iets erotisch. Gedurende minstens een kwartier zat zij met een duim in mijn mond, terwijl ze met haar andere hand allerlei vreemde goedjes in en op mijn kies smeerde, boorde en met allerlei verschillende formaten boren dingen deed die ik gelukkig niet kon zien. Mijn gedachten dwaalden in allerlei vreemde richtingen. Hoeveel vrouwen hebben vingers in mijn mond gestoken in mijn leven? Niet echt veel geloof ik. Daarbij was mijn hoofd wel erg dichtbij haar borsten, door haar bewegingen had ik de indruk dat er geregeld contact was. Daarbij had ik weer een uurtje om in haar ogen te kijken, ook al had ze me dat de vorige keer verboden. Dit was een van de intiemste contacten van mijn leven.

Toen ze haar assistente ook nog vroeg of ze even wilde afzuigen, was ik blij dat ik tijdelijk niet het vermogen had om te spreken. Ik had vast en zeker een heel foute opmerking gemaakt die de sfeer behoorlijk had verpest. Nu hielp ze me zelfs toen mijn neus kriebelde en ik een poging deed tot krabben. Gekscherend streek ze ook even langs mijn oor, voor de zekerheid. Had ik het nu mis, of flirtte ze met me?

De behandeling was geen eenvoudige. Onderweg ging er het een en ander mis. Een of andere tang op mijn keel hielp niet echt qua comfort, de verlengde behandeling ook niet. “Ik kan zien dat je het niet leuk vindt”, zei ze troostend. “Ik ook niet hoor”. Ik hoopte maar dat ze bedoelde dat ze het niet leuk vond dat ze me pijn deed en ik bijna geen adem meer kreeg en niet de behandeling zelf. Wie wil er nu een tandarts die met tegenzin bezig is, het resultaat kan nooit goed zijn. Maar ik kon onmogelijk reageren, netzomin als ik een reisadvies kon geven over een land waar ik geweest was en haar broer nu heen ging. Machteloos lag ik achterover met mijn mond wijd open.

Na een lange martelgang was de behandeling voorbij. Ze had het niet eenvoudig gehad, kreeg ik de indruk. Ik ook niet. Maar ergens hing toch die spanning. Die spanning die er voor zorgt dat ik de komende anderhalve maand met plezier weer vier keer in die stoel ga zitten, ongeacht wat mij te wachten staat.

Advertenties