Tags

, , , ,

Asbest verantwoordelijk voor hoger kankerrisico Goor

http://www.volkskrant.nl/binnenland/1131084001298.html (Volkskrant 4 november 2005)

Op school gebruik ik de naam van mijn geboorteplaats wel eens als grapje. Omgekeerd dan. Wanneer iemand ‘dat is goor’ roept, vraag ik ze vriendelijk, maar dringend om vanaf dan alleen nog maar ‘ranzig, vies, smerig’ of andere alternatieven te gebruiken. Ik ben geboren en getogen in Goor en ik ben er trots op.

De laatste jaren is mijn geboortestadje landelijk bekend geworden als de asbesthoofdstad van de wereld. “Oost west, asbest”, alle geintjes kennen we ondertussen wel. Maar een 2 tot 5 keer hoger risico op longkanker, alleen omdat we hier wonen is geen geintje.

Ik had nooit echt serieus over het probleem nagedacht, tot een jaar of twee geleden. Toen Annemarie mij vroeg haar scriptie te lezen. Uit het voorwoord: “Het bevat een betoog over de verhouding van de werkgeversaansprakelijkheid ex artikel 7:658 BW voor beroepsziektes, welke het gevolg zijn van beroepsmatige blootstelling aan asbest, tot de leerstukken van causaal verband en verjaring”. Zware stof, interessant, maar erg wetenschappelijk. Wat ik nadien wel door had is dat vooral de verjaring een probleem was. Wanneer begin je te tellen, wanneer is de invloed groot genoeg, wanneer eindigt de incubatietijd. Allemaal zware vragen.

Goor ligt vol met asbest. Iedereen kent wel iemand die bij de Eternit werkt. Dat is ook meteen een van de problemen. Tenslotte bijt je niet naar de hand die je voedt. De Eternit is altijd een goede werkgever geweest voor velen, een goede werkgever voor de stad, voor de omliggende dorpen. Waarom nu alsnog tegen die fabriek keren? De gedachte van velen, al wordt die niet uitgesproken.

De foto in het artikel is gemaakt op De Hoogekamp. Een nieuwbouwwijk waar de grond schoon verklaard is. Later werd er grond aangevoerd tijdens de bouw en die grond bleek toch vervuild. Dagen nadat de kinderen er nog gewoon speelden in het zand, zoals kinderen doen in nieuwbouwwijken, liepen de mannen in witte pakken er rond. Paniek is een groot woord, maar menig buurtbewoner sliep in die tijd niet echt rustig.

Elders in Goor begint men binnenkort met de renovatie van een hele wijk. Het Gijmink is een volksbuurt, ooit gebouwd voor werknemers van de Eternit. De planning van de renovatie duurt geloof ik een jaar of 12. Ik durf erg veel in te zetten dat het langer gaat duren. Er is namelijk op het Gijmink geen huis dat nergens asbest heeft. Een tuinpad, een tussenmuurtje, een tuinschuurtje of een stukje terras. Keer op keer zullen de witte mannetjes nodig zijn.

Buiten al die mogelijke problemen zullen er de komende jaren velen ziek worden en sterven aan ziektes die asbestgerelateerd kunnen zijn. Niet zullen zijn, maar wel kunnen zijn. De onzekerheid voor de zieken zelf, voor de families, vele vragen ‘wat als’ die nooit beantwoord kunnen worden.

Asbest is nu nog sporadisch in het nieuws. De komende 15 tot 20 jaar zal het alleen maar erger worden. Goor leeft wel door, maar asbest zal het minst populaire woord zijn in die periode. Of Goor ooit asbestvrij wordt is de vraag. Er komen tientallen miljoenen beschikbaar, maar de kosten zullen vele malen hoger worden. Voor het midden van de eeuw zie ik geen oplossing.

Ondanks alles, blijft Goor mijn stad. Mijn plek. Mijn Goor.

Advertenties