Tags

, , , , , ,

LA MAGICA STORIA DEL NAPOLI – ANTONIO GHIRELLI & ULIANO LUCAS

Soms kom je een boek tegen dat je niet kunt laten liggen. Dit keer was het in Milaan. Normaal niet de plek waar ze graag over het bijna-afrikaanse Napels praten. Maar ik was meteen verkocht toen ik het in mijn handen nam. Het was weliswaar duur, maar vooral erg zwaar. Vele grote foto’s, een onhandig formaat en ook nog hardback. Maar ik moest het hebben, al was het alleen maar voor de foto op bladzijde 73.

Een mooie zwart-wit foto van drie generaties vrouwen uit Napoli. Kleindocher heeft op de arm van moeder een hoofdbandje om met Forza Napoli. Moeders kijkt vertederd. Niet naar haar dochter, maar naar haar moeder. Grootmoeder is namelijk erg blij met het door Napoli behaalde kampioenschap. Ze heeft het vrij koud, getuige het dikke vest dat ze aanheeft, in haar hand (twee ringen) heeft ze een beker. Zo’n beker die je wint als je derde wordt met C2 op het G.F.C.-toernooi. De biljarter met het hoogste gemiddelde van de avond. De visser die 3 meter en 18 centimeter gevangen heeft. Maar oma heeft DE beker in haar handen. Dit is de beker die Napoli kreeg na 60 jaar voetbalonderdrukking. Dit is haar feest.

Ze ziet er uit alsof ze dik in de 90 is. Geen tanden zijn meer zichtbaar in de ruim geopende mond. Je kunt het niet horen aan een foto, maar ik denk dat ze schreeuwt. Haar gelaat is getekend, er zijn meer rimpels te vinden dan in de Grand Canyon. Haar ogen zijn nauwelijks zichtbaar, haar witte haar (het is zeker geen grijs meer) staat net niet meer netjes. Als ik naar de leeftijden van haar nageslacht kijk, moet ze zo’n jaar op 60 zijn. Waarschijnlijk was ze net wel of net niet geboren de laatste keer dat Napoli de Scudetto naar het zuiden haalde in 1926. Nu is het 1987 en voor het eerst in haar leven is haar club de beste van Italië.

Waar de foto is genomen is niet goed te zien. Een hek figureert vaak op de achtergrond. De kleindochter kijkt niet echt vrolijk. Maar Oma heeft feest. En dat zal iedereen weten. Al had dit boek een maandsalaris gekost, dan nog had ik het willen hebben.

De rest van het boek is ook schitterend. Eerst het verhaal over de club Napoli, maar vooral over het seizoen 1986-1987. Het verhaal van het omhooggevallen zwerfkind uit Buenos Aires die een hele stad in extase bracht. Bij het verhaal schitterende archieffoto’s. Na dit verhaal neemt de fotograaf het over. Na die eerste 40 bladzijden alleen nog maar prachtige beelden van een stad die viert. Alles is blauw, dat hele mooie blauw dat alleen Napoli heeft. Beschilderde muren en gezichten, vlaggen en spandoeken, steeg en stadion, beelden van op en buiten het veld, uit alles spreekt dat er nog nooit een kampioenschap gevierd werd zoals deze Scudetto. Maar ook al zie ik duizenden juichende supporters, een euforische Maradona en tientallen feestende straattaferelen, het allermooist blijft Oma op bladzijde 73. Eigenhandig heeft zij het spreekwoord veranderd. Zij wou Napoli kampioen zien worden, nu kan ze sterven.

ANTONIO GHIRELLI
FOTOGRAFIE DI ULIANO LUCAS
LA MAGIVA STORIA DEL NAPOLI
Edizioni fotogramma
September 1987

Advertenties