Tags

, , , ,

Woensdag 8 november, Commonwealth Bank Classic, 9e etappe, Coogee criterium

Sinds twee maanden woon ik in de suburb van Sydney die Coogee heet. Vorige week zag ik ineens de poster hangen die internationale toprenners beloofde. Voor een wedstrijd die in november gereden wordt, leek me dat enigszins overdreven, maar een wedstrijd zo dicht bij huis is altijd meegenomen.

Vanochtend heb ik de wedstrijd al gevolgd in het Centennial Park, dus ik heb de renners al een keer gezien, de laatste dagen heb ik de samenvattingen op de televisie bekeken en weet wie de ‘grote’ namen zijn die men ons beloofde.

Het Coogee criterium schijnt een belangrijke etappe te zijn in deze koers. Het is een beetje een rare koers. In 9 dagen tijd worden 16 etappes afgelegd, waaronder 8 criteriums. Op die manier hopen ze blijkbaar nog wat publiek te trekken, in een land waar net de Olympische Spelen zijn geweest en waar rugby en Aussie rules football met afstand de populairste sporten zijn. Het ‘hotdog’ circuit van Coogee is bijna een kilometer lang en bestaat dus uit twee lange rechte stukken, met een keerpunt aan een kant en een rotonde aan het andere eind.

Aan het eind van de middag wordt het eerste gedeelte van de straat afgezet en de start- en finishzone opgezet. De televisie maakt een paar mooie beelden met het strand van Coogee op de achtergrond en verrassend veel surfers liggen in het water te wachten op een paar mooie golven, hopend op die manier de televisie te halen. De speaker van de koers hangt weer hele verhalen op over de koers van dit jaar en vorige jaren en vertelt het publiek dat ze vuurwerk kunnen verwachten van de Nederlanders, die gewend zijn dit soort criteriums te rijden.

Voor de echte koers begint is er eerst nog een koers met trishaws, gesponsord door Singapore Airlines natuurlijk. De renners van die race zijn echte wielrenners die zich hebben laten strikken voor het voorprogramma van elk criterium en die elke avond een paar punten voor het driewielerklassement kunnen verdienen. De driewielers, zonder passagier overigens, zijn gewone mountainbikes, waarbij de renners als ze aanzetten het zijgedeelte de lucht intillen, vooral in de bochten een mooi gezicht. Inhalen is zeker niet eenvoudig met deze apparaten. In de een na laatste ronde komen dan ook twee renners met elkaar in aanraking en zijn meteen uitgeschakeld voor een ereplaats. De uiteindelijke winnaar had zijn winst aangekondigd bij de speaker voor de wedstrijd, dus die was dan ook wildenthousiast.

Er is ondertussen redelijk wat publiek komen opdagen. Nog niet echt vergelijkbaar met een Europese koers, geen rijen dik dus, maar toch staat bijna overal wel volk. Ik heb een plekje gevonden vlak achter de finish, waar ik een paar mooie foto’s maak, waarna ik doorheb dat de film niet doordraait en ik mijn camera weer moet openmaken, de foto’s verpestend. Misschien moet ik toch eens een keer fatsoenlijke camera kopen.

Veertig ronden moeten de rijders vanavond afleggen. Koerts wordt als een van de favorieten gezien, maar de lokale favoriet is Graham Brown, een goede sprinter. De zon is ondertussen verdwenen en de wind is behoorlijk fris, dus ik sta hier mooi te koukleumen in mijn T-shirtje, maar ik heb nu een goede plek en heb geen zin die op te geven om thuis een trui op te pikken. De koers zal nog geen uur duren, dus ik hou het wel vol.

Het is een snelle koers, maar toch ontstaat er een kopgroep. En zodra die groep een gaatje heeft, weet het peloton niet goed wat ze moeten doen. Het zijn andere rijders dan vanochtend die de koers maken. De Duitser Schumann, die toen nog consequent achterin bleef hangen, zit nu continu voorin, zijn plaats als laatste wordt overgenomen door Scott Bradburn. Het moet een keuze zijn dat deze achterin zit, want hij kan het tempo wel volgen. De eerste achterblijver is Martijn Simons. Al voor de helft van de koers gaat het hem te snel, meerdere andere renners volgen hem.

Het wordt er niet overzichtelijker op. De kopgroep blijft weg, dat lijkt nu wel zeker. Ze verdelen met zijn vieren netjes alle premies, terwijl de speaker nog een vergeefse poging doet om bij de Holiday inn een premie los te peuteren. De hotelbar zit vol met wielerfans, maar honderd dollar wil de gigant niet kwijt. Simons doet zijn werk op kop van het peloton en wordt dan weer voor de tweede keer gelost. Uiteindelijk komt hij op meer dan drie ronden achterstand binnen.

In de sprint denkt Matt Illingworth de winst te hebben gepakt. De Britse prof voelt zich de sterkste, maar blijkt het uiteindelijk toch niet te hebben gered. Winnaar wordt Ben Brooks, een jonge Australische renner, die dit seizoen bij de Linda McCartney ploeg reed, maar nu zoekende is naar een contract. De Nederlanders waren onzichtbaar en slechts twee van de vijf eindigen in het peloton.

Voor het podium is het deze keer een stuk drukker als er weer verrassingspaketten worden weggeven. De vragen zijn echter onveranderd en deze keer mag ik ‘vier’ antwoorden op de vraag hoeveel Australische winnaars deze koers kende in 19 jaar tijd. Dat had ik natuurlijk nooit geweten als ik dat niet vanochtend al gehoord had, maar dat weet de speaker waarschijnlijk niet. Mijn plastic tasje wordt de verkeerde kant op gegooid, maar wordt netjes doorgegeven en ik heb er weer een T-shirt bij. De frisbee die ik even later vang geef ik weg aan de man die achter me staat. Je kunt ook te hebberig worden.

Vanuit de telefooncel zie ik ’s avonds Koerts met een van de andere renners langs wandelen, maar ik ben aan het praten en meer dan een ‘heren’ ter begroeting kan ik niet uitbrengen. Ik ben te laat voor de samenvatting op de televisie, maar zie mezelf toch nog even staan achter de finish deze avond. Juich, heb ik de Australische televisie toch maar even gehaald! Wat een prachtige koers, die bank classic.

Advertenties