Tags

, ,

De uitzending begint met een kopgroep van 6 man, overgebleven van de oorspronkelijke 8. Voskamp zit er bij. Even later hebben we 3 man op kop, Schmitz de Nederlander in die groep. Ergens ging er dus iets mis. Niet voor het eerst overigens. Onlangs hoorde ik iemand anders over hetzelfde fenomeen praten. Het even wegdoezelen halverwege de koers. Het is een geniepige tegenstander die onverslaanbaar is. Hoe je ook probeert, het kruipt je systeem binnen. Al vind je het nog zo spannend, al ben je nog zo´n grote fan, onvermijdelijk komt er dat moment dat je oogleden langzaam toegeven aan de zwaartekracht. Dat je iets begint te knikkebollen. Dat je wegzakt en weer opschrikt alsof je net wakker wordt. Je volgt de koers fanatiek, maar je ogen werken niet meer mee.

Ik ken het fenomeen al jaren en het verandert ook nooit, als ik lang voor de televisie zit, komt er een moment dat je ogen het even niet meer kunnen volhouden. De ideale omstandigheden voor een midkoersdutje zijn natuurlijk een lange uitzending, saaie koers, zon schuin achter de televisie, de avond ervoor iets te laat gemaakt, alleen thuis en net gegeten. Tijdens de Amstel Gold Race blijkt dat niet te kloppen. Ik had een goede nachtrust achter de rug en de dag ervoor erg weinig gedaan. Het gebeurt me namelijk regelmatig. Tijdens de voorjaarsklassiekers, als het eerste lentezonnetje de woonkamer voorzichtig verwarmt, zelfs toen ik het laatste stuk van de Ronde van Vlaanderen keek van video, omdat ik die middag mijn clubje niet in de steek wilde laten. Tijdens de finishreportages van de Giro D´Italia, net terug van het werk, vlak voordat de massasprint begint. Tijdens de bergetappes van de Tour de France, omdat ik al vanaf 10 uur ´s ochtends voor de buis zit. Tijdens de najaarsklassiekers, terwijl de wind de regendruppels tegen het raam werpt alsof het kanonskogels zijn.

Verscheidene methodes heb ik reeds geprobeerd om het tegen te gaan. Voldoende nachtrust. Helpt niet. Tussendoor even wat koud water in mijn gezicht gooien. Uitstel van executie. Andere dingen naast het kijken doen (krant lezen, wat schrijven, computeren). Schiet het doel voorbij, tenslotte kijk je dan ook niet. Uiteindelijk is er maar een methode die een beetje helpt voor mij. Zodra ik het idee heb dat het wel eens fout kan gaan, doe ik mijn ogen vrijwillig dicht. Zo mis ik een stukje en niet de finale. Bij de Amstel Gold Race werkte het. Inderdaad, ik heb geen idee hoe die groep van 6 teruggepakt werd. Ik weet niet of het Basso was of Schmitz die demarreerde. Maar ik heb wel de laatste 40 kilometer gezien, de beslissing. Bij de Giro weet je vaak toch dat de beslissing laat valt. Dus reken je de geschatte tijd van aankomst uit, je schat de lengte van het midkoersdutje en zorgt er dan voor dat je een kwartier voor de finish de ogen weer zonder problemen opent.

Uiteindelijk denk ik dat ik gewoon moet accepteren dat het zo nu en dan gebeurt. Geef maar toe, het is niet erg. Een mooie middag. Zonnetje door het grote raam, wielrennen op de televisie, lekker achterover op de bank of wegzakken in de luie stoel, even tussendoor een half uurtje de luiken ervoor, daarna het laatste stuk van de koers kijken. Het leven is mooi.

Advertenties