Tags

, , , , ,

Johan 4

Eind november was het zover: eerst bij Hemmink langs voor nieuwe loopschoenen en toen kon de training beginnen. De Herikerberg, het Weldam, de Meene en zelfs de Holterberg werden bezocht om de conditie op peil te brengen. Naast de wekelijkse veldtrainngen werd de loopfrequentie al snel opgevoerd en zo rond kertsmis werd voor het eerst een 10km afgelegd. Ook een gezong dieet werd gevolgd. Veel macrobiotisch gezondheidsvoer, veel vitaminen, geen vet en natuurlijk de onvermijdelijke Isostar. Niets werd aan het toeval overgelaten om erkende hardlopers als Morrenhof, Bleumink en vooral Lammertink te verrassen. Wat zouden ze opkijken als ik na 8 km hun tweede tempoverhoging lachend pareerde.

Dit jaar was de Schutte-loop voor mij, dat was duidelijk. Zo na kerstmis werd er veel gerust, de trainingsfrequentie ging omlaag, en zelfs op oudejaarsavond lag ik om 11 uur in bed. Na een enkele oliebol behorende bij het nieuwe jaar, ging ik over op een dieet rijk aan koolhydraten.
Die bewuste zondagmorgen stond ik om 7 uur op, het laatste bordje macaroni werd om 8 uur de magnetron ingeschoven en de druivesuiker voor onderweg stopte ik vast in mijn trainingsjack. Eerst nog even kijken naar de jeugd die enkele rondjes op het complex moesten lopen. Even later kwamen enkele onbekende gezichten de kleedkamers binnen. Hockeyers? Nee, kariboe’s.

Een kleine tegenvaller, buiten die ontzettende wind waar ook al niet op gerekend was. Maar beste GFC-er is ook een mooi streven. Het parcours werd omgedraaid door Joop, die ons nu eerst met de wind mee liet lopen.
Het aanvangstempo was hoog. En bij de LEAO kwamen de eerste moeilijkheden. De kopgroep verdween langzaam uit zicht. Maar in de subtop eindigen was ook niet slecht als erkend niet-loper. Bij Kranemors verdween de tweede groep. Dan mijn persoonlijk record maar onder de drie kwartier brengen..

Na het keerpunt de wind recht tegen, mijn tempo viel al snel terug, de eerste verschijnselen van kramp kwamen opzetten en ook de derde en vierde groep moest ik laten gann. Heel in de verte zag ik de bezemwagen aankomen. Blaauw, Groothengel en Kappert. Daar moest ik dus niet bijlopen. Dat was mijn categorie niet meer. Met een redelijk eindschot bleef deze vernedring me bespaard.

Maar dit was echt de laatste keer. Begin oktober staat er weer genoteerd in mijn agenda: Schutte-loop nog drie maanden! 5 januari 1992 zal ik van me laten horen. Romano kijk uit!

Advertenties