Tags

, , , , , ,

Chad Horbach - The art of fieldingChad Harbach – The art of fielding

Hype over een honkbalboek. Alleen al de combinatie kon ik me niet voorstellen. Want zelfs al is Nederland wereldkampioen in die sport, er zijn tientallen sporten die men hier beter begrijpt dan het ingewikkelde van statistieken aan elkaar hangende spelletje vol rituelen en traditie wat in de VS ‘the favourite passtime’ wordt genoemd.

Dus moest ik deze keer meelezen. Meteen. Ik was blij dat het origineel verkrijgbaar was, goedkoper zelfs dan de vertaling, deze wilde ik meteen lezen. Het grappige was dat ik diverse recensies las, aanbevelingen in winkels waarin elke keer gesteld wordt dat het ook een goed boek is, zelfs al snap je niets van honkbal.

Toch ben ik blij dat ik in een jaar Dominicaanse Republiek een gigantische inhaalslag heb gemaakt, dat ik me de honkbalcultuur eigen hebt gemaakt. Het hielp mij om de details van het boek te begrijpen, om snel in het verhaal te komen, om de context te plaatsen. En in mijn ogen was het een echt honkbalboek, maar gaandeweg beginnen de karakters om Henry Skrimshander heen het verhaal weg te trekken bij ‘the diamond’. Het blijkt inderdaad gewoon een geweldige roman te zijn.

Zoals je hoopt in een boek van deze omvang, ontwikkelt het verhaal zich in diverse richtingen. Prachtige bijrollen zijn er voor de kamergenoot van Henry, de homoseksuele Owen, die ook nog eens in zijn honkbalteam blijkt te zitten, catcher Mike, een toekomstig topcoach die het talent van Henry herkend en hem helpt op weg naar een topcarrière en Pella, dochter van de college president, die haar hele leven ineens overhoop gooit en opnieuw over de toekomst moet nadenken. Samen met Guert Affenlight, haar vader, heeft het boek soms wel wat weg van een soapopera, een televisieserie met elke avond een cliffhanger. Maar het eendimensionale dat dit soort televisieprogramma’s juist zo kenmerkt, is juist geheel niet van toepassing op deze roman. Onderhuids sluimert er altijd iets. Niets is wat het op het eerste gezicht lijkt. Honkbal is een prachtige metafoor voor het leven zelf, zoals topsport overigens wel vaker kan zijn.

Uiteindelijk lopen de zaken dramatisch uit de hand, nadat de immer foutloze Henry, toekomstig MLB-shortstop een foute bal gooit. Niet bijzonder, op de moeilijkste verdedigende plek komt dat voor. Maar het heeft meer invloed dan ooit gedacht. En niet alleen op het veld, juist daarbuiten blijkt de consequentie van die ene fout.

Chad Harbach schijnt negen jaren te hebben geschreven aan dit boek, zijn debuut, wat in mijn ogen een geweldige prestatie is. Niet vanwege de tijd, wel omdat hij durft te wachten. Omdat hij ongetwijfeld de zesde versie nog niet goed genoeg vond en weer opnieuw begon met redigeren om een zevende en verbeterde versie te produceren. Net zo lang tot het boek eindelijk zo goed was als hij zelf wilde. Niet even een stukje produceren, nog een keer doorkijken en klaar, maar schaven, kritisch blijven, bijwerken, doorgaan tot het klopt. En met een geweldig resultaat. Een debuutroman die staat als een huis. Een boek dat gelezen kan worden door sportliefhebbers, maar inderdaad ook gewoon als verhaal over intermenselijke relaties, het leven zelf, zonder dat je snapt waarom OBP een nuttiger statistiek is dan BA.

Citaat: “As soon as the words left Pella’s lips, she knew they were a mistake. It was a genuine offfer, genuinely meant – but it came at precisely the wrong time, and she could already tell by Mike’s face how it would be interpreted: She was trying to insert herself into his relationship with Henry. She was implying that she, or a therapist, could help Henry where he could not.” (p.239)

Nummer: 12-019
Titel: The art of fielding
Auteur: Chad Harbach
Taal: Engels (US)
Jaar: 2011
# Pagina’s: 517 (3387)
Categorie: Fictie
ISBN: 978-0-316-18751-0

Meer:
NY Times
Wikipedia
Guardian
8weekly
Standaard

About these ads